— حورررريه، سرحتى ف ايه؟
— هاا، ولا حاجه.
— ماشى يلاه علشان نفطر واروح شغلى.
— هو انت رجل اعمال صح؟
ابتسم:
— صح.
— طيب انت هتتاخر فى شغلك؟
— لا متخفيش مش هتاخر، يلاه تعالى معايا.
مسك ايدى وطلع من الاوضه وانا طايره من الفرحه وانا معاه.
نزلنا وقعدنا نفطر سوا، وبعدين قام وباس جبينى، جماعه انا خلاص وقعت فى حبه ياختى، اكاد من فرط الجمال اذوب.
— اسمعى يا حوريه، ممنوع تطلعى بره الفيلا، ولو عوزتى حاجه عفاف هتكون موجوده معاكى، واياكى تدخلى حد هنااا، فاهمه؟
ابتسمت وهزيت رأسى بالموافقة.
لبس جاكت بدلته وطلع، وانا فضلت واقفه ببص على طيفه لحد ما اختفى من قدامى، وسابنى فى فيلا واسعه كبيره مش عارفه هعمل فيها ايه. فضلت الف حولين نفسى وانا بتفرج على المكان، كان جميل اووى ومريح. كنت طالعه فوق لكن وقفنى اكتر صوت بكره ومكنتش عاوزه اسمعه ولا اشوفه، التفت لقيت مرات ابويا وبنتها واقفين وعلامات الصدمه على وشهم.
انتصار بحقد:
— ده ايه الشياكه والجمال ده؟ والا ونضفتى يا حور؟
جسمى رجع يترجف من تانى والخوف سيطر عليه، واتكلمت بصوت مخنوق:
— انتى انتى ايه جابك هناا؟
انتصار بحقد:
— ايه يا روح امك؟ نسيتى القسوه والاهمال ولا ايه؟ وبعدين اتكلمى عدل.
زينب بخبث:
— اومال رحيم حبيبى فين؟ وازاى يسيب الخدم كده؟
انتصار بسخريه:
— ايوه صحيح يا حور، انتى المفروض تكونى فى المطبخ دلوقتى مش كده؟ وياتره عجبتى رحيم بيه ولا طلعتى بضاعه ملهاش لازمه؟
دموعى نزلت، معرفتش ارد عليهم، واللى صدمنى لما سمعت صوته، جريت عليه واترميت فى حضنه، ولقيته لف ايده على وسطى ومسكنى بتملك قدامهم وكأنه بيقولهم انى خلاص بقيت ملكه.
رحيم بغضب:
— انتوا ايه جابكم هنااا؟ ومين سمحلكم تيجوا بيتى؟
انتصار بتمثيل:
— احنا جينا نطمن على حور يا رحيم بيه.
— طيب اتفضلوا، بدون مطرود، ومش عاوز اشوف وشكم، واللى قدامكم مسمهاش حور، ديه حوريه رحيم نصار، هانم القصر إللى انتوا واقفين فيه.
بصتله بصدمه، ولقيت مرات ابويا وبنتها بيبصولى بحقد، كنت فرحانه انه وخلاص لقيت ضهر اتسند عليه وحد اتحامه فيه وينقذنى منهم، احساس انه ليك سند ده اجمل حاجه ممكن تحصلك.
انتصار بحقد:
— حاضر يا بيه، يلاه يا زينب.
زينب بعصبيه:
— انت بتفضل الخدامه ديه عليه يا رحيم؟
رحيم ببرود:
— انتصار، خدى بنتك واطلعى بالأدب، بدل ما اخلى الحرس يطرودكم طرد واضح، يلاااااه.
قال اخر كلامه بصوت جهورى جعل كل من امامه يقف مرتعب، وكذلك تلك الجميله التى تختبئ داخل أحضانه.
انتصار بخوف وهى تنظر لحور بحقد وغضب:
— حاضر يا بيه، يلاه يا زينب.
زينب بغضب:
— حاضر.
اخذت انتصار ابنتها وغادرت القصر وهى فى حاله صدمه، كيف لهذا ان يحدث؟ تلك الفتاه التى لطالما جعلتها خادمه تحت أرجلها أصبحت الآن سيدتها وملكه هذا القصر الفخم، لا لا هذا لن يحدث. غادرت وهى تنوى لها على شئ، فماذا ستفعل.
داخل الفيلا:
رحيم بغضب:
— حوريه، انا مش قولتلك متسمحيش لحد يدخل الفيلا بدون اذنى؟ قولت ولا مقولتش؟ انطقى.
اترعبت وفضلت اعيط وصوت شهقاتى بقا عالى، وفجاه وبدون مقدمات شدنى لحضنه.
— هششش خلاص يا حوريتى، اهدى.
— صدقنى مش انا إللى قولتلهم ييجوا، مش ذنبى.
رحيم بهدوء:
— طيب اهدى خلاص.
— يعنى انت مش زعلان منى؟ قولتها وانا بحرك ايدى زى الأطفال.
رحيم بابتسامه:
— لا مش زعلان.
قرب ومسح دموعى وباس جبينى، هو حنين عكس بابا، كل حاجه معاه جميله، حنيته عليا من وقت ما اتجوزنى خلتنى احس انه خلاص ربنا عوضنى.
— هو انت ايه رجعك؟
رحيم:
— نسيت ملف ورجعت علشان اخده، وكويس انى رجعت وشوفتهم، وبعدين انا مش عاوزك تخافى من حد مفهوم.
ابتسمت وهزيت رأسى:
— حاضر، بس ممكن تاخدنى معاك؟
رحيم:
— مينفعش يا حوريه، خليها فى وقت تانى.
— بس انا بخاف وانا لوحدى، انا معرفش حد هناا.
ابتسم ومسك ايدى وباسها:
— اوعدك مش هتاخر. قوليلى انتى بتحبى القراءه؟
رديت عليه بحماس وانا بتنطنط زى الأطفال:
— اااه اووى.
— طيب تعالى معايا.
مسك ايدى وطلع لفوق، شخص حنين لطيف واول حد احس معاه بالامان، صدقونى احساس الإمان وعدم الخوف وانت مع شخص ده اجمل حاجه واجمل من الحب نفسه. دخلنى اوضه غريبه كانت جنب أوضته، فتح النور واتفاجئت، كانت مكتبه مليانه كتب وشكلها جميل اووى وديكورها هادئ. سبت ايده وفضلت اتفرج والف حولين نفسى وانا مش مصدقه.
رحيم بابتسامه جذابه:
— عجبتك؟
بصتله ووقفت قدامه وعيونى كانت لامعه من الفرحه، اتكلمت بحماس كالأطفال:
— جميل اووى اووى، شكرا.
— رحيم.
— هاا؟
ابتسم:
— اسمى رحيم، نادينى باسمى.
— بس؟
— مبسش حوريه، انا مش عاوزك تخافى منى، اتكلمى واحكى معايا، مش عاوزك تعتبرينى غريب.
اكاد من فرط الجمال اذوب، يخرب بيت جمالك، هو فيه كده.
— موافقه يا رحيم.
ابتسم وشوفت لامعه عيونه، حسيته فرح.
— ماشى يا قلب رحيم، انا همشى دلوقتى.
— متتاخرش وخلى بالك من نفسك.
رحيم بحب:
— حاضر.
مشى وسابنى وانا فضلت الف فى الاوضه واخترت روايه جميله فتحتها وفضلت اقراء، انا بحب الروايات اووى.
فى شقه القاسم
انتصار بشر:
— بقااا انا انتصار، رحيم نصار يطردنى علشان حته خدامه؟
زينب بغضب:
— انتى السبب، لو كنتى اقنعتيه من الأول انه يتجوزنى انا بدل الحربايه بنت جوزك مكنشى حصل ده كله.
انتصار بغضب:
— اخرسى، انتى فكرانى مبسوطه باللى حصل؟ وفاكره انى محاولتش اقنعه؟ بس اوعدك مش هسيبهم، يلاه اطلعى وسبينى افكر، انا لازم اخرب حياتها، مش هسيب بنت فاتن تتهنه فى حياتها ابدا.
زينب بخبث:
— هتعملى ايه؟ ماما، رحيم لازم يكون ليا انا وبس، انا إللى المفروض اكون هانم القصر مش البنت ديه.
انتصار بخبث:
— متخفيش، اوعدك هخلى رحيم نصار هو بنفسه إللى يكسرها ويرجعها خدامه، وهجوزهولك، بس اصبرى وهتشوفى امك هتعمل ايه.
زينب بخبث:
— ماشى.
مر وقت كبير وهو مجاش، وانا كنت قاعده بقراءه فى الروايه ومندمجه اووى فى الأحداث، واتفاجئت بحد بيحط ايده على كتفى، جسمى اتنفض وبصيت ورايا لقيته واقف ومربع ايديه والابتسامة على وشه، حد يقوله انى بموت ف امه اكيد امه ديه كانت قمر علشان جايبه الولد ده.
— مطلعتيش من هنا من وقت ما سبتك؟
ضحكت وهزيت رأسى ب لا.
ضحك وبانت غمازاته:
— طيب تعالى علشان نتعشاء سوا.
— هو انت ممكن اسالك سؤال؟
قعد على الكرسى قصادى وهو بيهز كتافه:
— اسألى.
ميلت وبصيت فى عنيه بتركيز:
— هى عنيك ديه حقيقه ولا لينسز؟
ضحك بصوت عالى، يخرب بيتك متضحكش كده، ولله هقوله انى بحبه هااا.
قام ووقف قدامى وانا رجعت لورا بخوف، قطع لسانى انا مين قلى اتكلم؟ بس ايه ده هو بيقرب كده ليه؟ ولله هصوت.
ميل بجسمه وبص فى عنيا:
— انتى شايفه ايه؟
بلعت ريقى بصعوبه وتوتر:
— انا انا مش شايفه حاجه خااالص. قولتله كده وجريت من قدامه وسمعته بيضحك بصوت عالى، ده طبيعى مهو طلع متجوز هبله، ياتره بيقول عليه ايه دلوقتى؟ بس ولله يا جماعه انا قمر واتحب، سيبكم من الكلام الفاضى.
نزلت لقيت الخدم بيحطوا الاكل، قعدت على اول كرسى قابلنى وانا بحاول اخد نفسى، بصيت لقيته نازل من على السلم وبيبصلى ويضحك.
بيضحك على ايه ده؟ يخرب بيتك وانت قمر.
قعد قصادى وعنيه منزلتش من عليه وانا بحاول اتجنب نظراته.
— احم، هو هو انت عايش هنااا لوحدك؟
— اااه.
— اومال اهلك فيين؟
ملامحه اتبدلت للحزن:
— متوفيين.
سكت، انا عارفه هو حاسس ب ايه، انا كمان من بعد رحيل ماما مبقاش ليا حد، حته ابويا عمره ما حبنى. كنت لسه هتكلم بس سمعت صوت.
— رررررررحيييييييييييم.
البارت السادس
سكت، انا عارفه هو حاسس ب ايه، انا كمان من بعد رحيل ماما مبقاش ليا حد، حته ابويا عمره ما حبنى. كنت لسه هتكلم بس سمعت صوت.
— رررررررحيييييييييييم.
بصيت ناحيه الباب لقيت شاب واقف وبيبصله وعلى وشه ابتسامه، بصتله لقيته قام وراح نحيته وحضنه بحب، وقفت وانا بشوفهم.
عمار:
— كده يا واطى تتجوز من غير ما تقولى؟
رحيم بضحك:
— انا اسف، كل حاجه حصلت بسرعه وملحقتش اقولك.
عمار بحب:
