ايييه انت عاوز تتجوز ديه
قالها ابويا وهو بيشاور عليه وانا واقفه خايفه وجسمى بيترجف.
بس لقيت الشاب رجع بضهره لورا وبصله وهو بيتكلم ببرود وغرور واضح وصوت قوى واثق:
— ومالها ديه؟ مش بنادمه زيكم ولا ايه؟
قاسم بخوف:
— مش قصدى يا رحيم بيه، بس يعنى بنتى حور مش تليق بمقامك.
انتصار بحقد:
— ايوه يا رحيم بيه، بنتى زينب احسن واجمل منها وهى إللى تليق بمقام حضرتك.
رحيم ببرود:
— وانا ماخدتش رايكم، انا قولت ديه يبقه ديه ومش عاوز رغى كتير.
كنت واقفه بدمع وانا شيفاهم وهما بيتكلموا في الموضوع ده، والاصعب انه الشخص ده ابويا. ايوه متستغربوش، ده ابويا من بعد رحيل امى وهو ومراته الجديده وبنته مشغلينى خدامه عندهم. وياريت كده وبس، لا كل يوم معاملة قاسية واهمال من مرات ابويا، جسمى بقا كله آثار من القسوة، وانا لانى شخصيه ضعيفه مكنتش قادره ادافع عن نفسى. بس إللى صدمنى اكتر انه العريس إللى كان جاى لزينب بنت مرات ابويا اختارنى انا مكانها، ويا عالم حياتى الجديده هتبقه عامله ازاى. كنت واقفه قدامهم وانا حاطه رأسى فى الارض ودموعى نازله.
اتفاجئت بالشخص ده واقف قدامى وبيقرب مسك دقنى ورفع وشى لفوق.
بصتله وعينى جت فى عنيه، جماله مخيف وساحر، اول مره اشوف حد بالجمال ده، عيونه غريبه كان بيبصلى بنظرات جامده لكن رغم كده كنت شايفه فيهم امان غريب. اسلوبه كان قوى ومخيف لدرجه خله الكل يخاف، لكن عليه جمال ساحر، هو بجد فيه جمال كده.
رحيم بجمود:
— هكون هنا بعد يومين، عاوز كل حاجه تكون جاهزه، وكمان الآثار إللى على وشها ديه عاوزها تختفى، فاهمين؟ قال اخر كلام بصوت جهورى يهز المكان لدرجه قلبى كان هيوقف وجسمى بقا بيترجف.
قاسم بخوف:
— تمام يا رحيم بيه.
قرب منى وهمس فى ودانى وانا جسمى بيتنفض من الخوف.
رحيم بهدوء مخيف:
— العيون الجميله ديه مش لايق عليها الدموع، عاوز اجى القيكى جاهز يا عروسه. ورجع بصلهم بتحذير.
رحيم بتحذير وصوت مخيف:
— مش عاوز حد يقرب منها، والا هكون حازم معاكم كلكم.
قاسم بخوف:
— حاضر يا رحيم بيه.
بصلى وابتسم وسابهم وطلع، ابتسامته جميله اووى، وطبعنا هو مشى وانا استعديت لمعاملة قاسية كل يوم، بس حاسه انه هيبقه زياده سيكا، خصوصا بعد إللى حصل النهارده. لقيت مرات ابويا مسكتنى من شعرى.
انتصار بحقد:
— بقااا انتى يا بنت إللى ما تتسمه تاخدى عريس بنتى؟
— ابعدى عنى، حرام عليكى، انا ذنبى ايه؟
انتصار بغضب:
— ذنبك ايه يا روح امك؟ ذنبك انك اخدتى عريس بنتى، وانا مستحيل اسيبك تتهنى يا بنت منا.ر، انا هخلص عليكى قبل ما يجى ياخدك.
عيطت، انا مش قادره استحمل، مش قادر، تعبت. اتفاجئت ببابا بيمسك ايدها ويبعدها عنى.
قاسم بغضب:
— انتى اتجننتى يا انتصار؟ عاوزه تودينا فى داهيه؟ انتى ناسيه مين رحيم نصار ولا ايه؟
كنت موجوعه اووى، هو مش هامه بنته، كل إللى يهمه انه ميروحش فى داهيه ويخسر كل حاجه. هه عادى اتعودت، هو اصلا مكانشى بيحبنى لا انا ولا امى. فضلت اعيط بس فجاه لقيته زعق.
قاسم بغضب:
— غورى دلوقتى من وشى، مش عاوز المح طيفك قدامى.
زينب بغضب:
— انت بتقول ايه يا بابا؟ انت عاوزها تدخل من غير ما تتعلم الادب؟
قاسم بهدوء:
— اسمعينى يا زينب، رحيم لو عرف اننا قربنالها مش هيرحمنا.
مرات ابويا قربت ومسكت شعرى بقوه وغضب وهى بتتكلم بنبره تخوف:
— وانت فاكر انى هسمحلها تنطق بحرف واحد؟ دنا اخلى اتمنه الرحيل ومطلهوش.
— ليه؟ وانتى فاكره انى عايشه معاكى فى جنه؟ منا بقالى سنين فى ضغطك، اه نسيت انك شيطان مبيعرفش الرحمه.
انتصار بغضب وحقد:
— لاااااا دنتى شكلك نسيتى نفسك، وانا هربيكى من جديد.
وكالعاده شدتنى وحبستنى فى الاوضه وفضلت تعاملنى بقسوه وبدون رحمه، وقفلت عليّ الاوضه وطلعت.
اتسندت ودخلت ألحمام ونزلت تحت الميه الساقعه وانا بتالم من كتر التعب والآثار إللى فى جسمى. طلعت وروحت نمت وانا بعيط.
وتانى يوم صحيت وانا بصرخ.
البارت التانى
تانى يوم قومت وانا بصرخ من الالم، لقيت مرات ابويا بتشدنى من شعرى.
— اااه اااه حرام عليكى.
انتصار بغضب:
— قومى يا روح امك، انتى نسيتى نفسك ولا ايه؟ يلاه قدامى على المطبخ.
طلعتنى ورمتنى فى المطبخ.
انتصار بغضب:
— يلاه يابت اعملى الفطار ومتتاخريش.
هزيت رأسى بخوف وبدأت اعمل الفطار وطلعته ليهم.
قاسم بجمود:
— اسمعى يا حور، رحيم بيه كلمنى وقال هيبعت حاجات علشانك، وعلشان كده ادخلى الاوضه ومش عاوزك تخرجى منها لحد ما موضوعك يخلص.
انتصار بحقد:
— وده ليه انشالله؟
قاسم بعصبيه:
— انتصار انا بحذرك اياكى تقربى من حور، مش عاوز مشاكل مع رحيم بيه من وراكم، وخلو اليوم يعدى على خير. وانتى يا حور اعملى زى ما قولتلك.
هزيت رأسى ودخلت اوضتى وانا بعيط، حاسه انى هطلع من ضغط هدخل فى تانى، انا مش عارفه إللى اسمه رحيم ده عاوزنى ليه وليه اختارنى انا، اكيد فى هدف من وراه، بس انا مش حمل معامله قاسيه ووجع تانى. تعبت من التفكير ونمت، معرفش مر قد ايه، وصحيت لقيت فستان فرح كان شكله جميل محطوط على السرير، ومرات ابويا بتبصلى بحقد.
انتصار بحقد:
— رحيم بيه بعتلك الفستان ده، بكره تبقى جاهزه علشان هتغورى من وشنا وتروحى لجحيمك التانى.
بصتلها بصدمه وخوف واضح:
— ج جحيمى؟
انتصار بسخريه:
— اومال فاكره ايه؟ هيعاملك على انك مراته؟ لا يا حلوه فوقى، انتى هتكونى مجرد خدامه، هيتسله بيكى يومين ويرميكى وبعدها هجوزه بنتى زينب، وهرجعك خدامه عندى بعد ما رحيم بيه ياخد إللى هو عاوزه منك. وابتسمت بشماته وطلعت.
وانا لسه بحاول استوعب إللى قالته، معقوله هيعمل كده؟ يعنى هو هيتجوزنى تسليه؟ لا انا مستحيل اسمحله يقرب منى، انا اموت ولا انه يقربلى، مستحيل. فضلت اعيط بقهر، انا معرفش انا بيحصل معايا كده ليه، ليييه.
فى مكان آخر فى فيلا اقل ما يقال عنها انها قصر فخم، يقف ذلك المغرور وهو يتذكر تلك الحوريه التى أخذت عقله من النظره الأولى، وهو ينوى على فعل شئ لها. قاطع تفكيره صوت تلك المرأه الاربعينيه.
— رحيم بيه، حضرتك تامر ب اى حاجه تانى؟
رحيم بجمود:
— لا، تقدري تمشى.
— حاضر يا بيه، بعد اذنك.
رحيم شاورلها بايده انها تمشى وقعد على الكرسى وهو سرحان.
رحيم:
— حوريه رحيم نصار، ده هيكون اسمك من النهارده، واوعدك انه انا إللى هغير مصيرك بايدى يا حوريه. وابتسم ورجع كمل شغل.
مر يومين وانا محبوسه فى اوضتى، والنهارده هبقه على اسم الشخص ده رغم انى معرفش عنه حاجه. لبست الفستان وطلعت لقيته قاعد وهو لابس بدلته السوده، كان جميل اووى، جماله ساحر. بصلى وابتسم وانا كنت ببصله بخوف.
— بارك الله لكم وبارك عليكما وجمع بينكما في خير.
اول ما سمعت الجمله ديه وقلبى وقع، كنت هموت من الخوف، يعنى خلاص هطلع من ضغط ابويا ومراته هدخل على ضغط الشخص ده. كان جسمى بيترجف والدموع ماليه عنيه، لقيته قام وقرب منى وهو بيهمس فى ودانى بصوته القوى المخيف.
— مبروك يا حوريه.
هو قال حوريه؟ ايه ده، اول مره اعرف انه اسمى حلو بالشكل ده.
بعد عنى وهو بيبص فى عيونى، يالهووى عيونه قمر يا جماعه، ثوانى هو عيونه لونها ايه؟ بنى؟ لا فيروزى؟ فضلت مركزه فى عيونه، طلع لونهم رمادى. ياختى ايه الجمال ده.
قرب ومسك ايدى وبدون ولا كلمه اخدنى وطلع وركبنى معاه العربيه.
كنت مرعوبه، فكرت انه خلاص هبقه تحت رحمت حد تانى، فكره مرعبه بالنسبالى. مر وقت مش كبير ولقيته وقف العربيه قدام مكان جميل اووى، كان مكان فخم ومليان حرس.
رحيم بجمود:
— انزلى.
هزيت رأسى ونزلت معاه، كانت فيلا كبيره، فضلت بلف حولين نفسى، وفجاه لقيته بينادى ب اسم ميرفت وصوته عالى.
التفت لقيت ست كبيره جاى عليه وبتستقبلنى، كانت ملامحها هاديه وجميله.
رحيم ببرود:
— ميرفت، خديها وطلعيها الاوضه.
ميرفت بابتسامه:
— حاضر يا رحيم بيه.
الست قربت واخدتنى لفوق ودخلتنى اوضه شكلها بتعته، لانه صوره كانت ماليه الاوضه، شكله مغرور اووى وشايف نفسه.
ميرفت بابتسامه:
— خليكى هنا يا بنتى، وعشر دقايق ورحيم بيه جاى.
قالت كلامها وطلعت، وانا فضلت بلف حولين نفسى وبتفرج على الاوضه وقد ايه جميله. ولقيت الباب بيتفتح وهو داخل، افتكرت كلام مرات ابويا وأنه اكيد هيتقرب منى علشان يتسله، جسمى بقا يترجف من الخوف واتكلمت وانا بعيط.
— انت انت هتعمل ايه؟ أرجوك متعملش كده.
كان بيقرب وهو بيفك زراير قميصه وبيبتسم، فضلت اترجاه.
البارت الرابع
فتحت عنيه وانا بستقبل يوم جديد، بس مختلف، اول مره انام مرتاحه كده ومفتحش عيونى على صوت مرات ابويا واهانتها. ثوانى واستوعبت انى نايمه على صدره، قومت بسرعه وفضلت ابصله.
شعره الناعم كان نازل على عنيه بشكل حلو اووى، ملامحه الجميله وهو نايم بسلام زى الأطفال، ودقنه إللى مزوداه وسامه.
قربت وحطيت كف ايدى على رأسه وفضلت العب فى شعره، حسيته هيصحه، كنت هقوم قبل ما يصحه، لكن قبل ما أمشى مسكنى وشدنى لحضنه.
— رايحه فين يا حوريتى؟
— انت ليه بتقولى حوريتى؟ انا اسمى حور.
رحيم بابتسامه:
— عارف، بس انتى دلوقتى حوريه رحيم نصار، انسى حور خاالص.
— طيب انا هنزل اجهزلك الفطار.
— تو تو، مينفعش، هانم القصر هى إللى تجهز الفطار، انتى هنا تومرى والخدم ينفذوا.
بصتله وانا مبرقه:
— انت بتتكلم بجد؟ يعنى خلاص مش هدخل المطبخ ولا هشتغل زى الخدم؟
بابتسامه جميله:
— لا خلاص، انتى دلوقتى مراتى، يعنى مقامك زى مقامى فى البيت ده، مفهوم.
اكتفيت انى اهز رأسى.
— قومى يلاه اجهزى علشان نفطر، وانتى قمر كده.
ضحكت او مكنتش مصدقه، معقوله طيب ازاى ف يوم وليله حياتى تتغير كده؟ عمرى ما كنت اتوقع انه ده يحصل. طيب ياتره هو بيعمل كده ليه؟ بطلت تفكير وبعدت عنه، اخدت لبس ودخلت غيرت هدومى وطلعت، كان واقف قدام المرايه بيظبط نفسه.
قربت ووقفت قدامه وانا بسأله:
— هو انت بتعمل كده ليه؟
— بعمل ايه؟
— يعنى اتجوزتنى وخلتنى انام فى اوضتك وبتعاملنى باحترام وكمان جايبلى لبس شيك وغالى، اكيد ده كله لسبب صح.
قرب ووقف قدامى وهو بيبصلى من تحت لفوق، ياختى ايه الطول ده، انا حاسه انى صغيره اووى وانا قصاده، بس ده منكرش انه قره عينى، قمررر اووى.
— انا مش قولتلك كل حاجه هتعرفيها فى وقتها؟ رجعتى تسالى ليه وانتى عارفه انى مش بحب اعيد كلامى مرتين.
خوفت ونزلت رأسى وبصيت فى الارض:
— انا اسفه.
رحيم بتنهيده وهو يرفع رأسها لأعلى وينظر لعيناها الجميله واللامعه بالدموع:
— خلاص متعتذريش يا حوريه، بس انا قولتلك انى مش هاذيكى، انتى ليه رافضه تصدقى؟
ابتسمت بسخريه، اقوله ايه؟ اذا كان اقرب حد ليا هما اكتر ناس أذونى وخلو ثقتى فى نفسى تتهز لدرجه بقيت ضعيفه ومليش شخصيه. سرحت وانا بفتكر الإهانات والتعذيب إللى شوفتهم من ابويا ومراته، وفوقت على صوته وهو بينادينى ب اسمى واللى بيبقه مميزه لما بينادينى بيه.
